“De eerste keer dat ik musique concrète of elektro-akoestische muziek beluister heb ik er niet zoveel mee. Ik heb ook niets tegen dat genre, mijn beste vrienden zijn elektro-akoestische muzikanten, maar het raakt me niet.”
De eerste keer dat ik musique concrète of elektro-akoestische muziek beluister heb ik er niet zoveel mee. Ik heb ook niets tegen dat genre, mijn beste vrienden zijn elektro-akoestische muzikanten, maar het raakt me niet. Dat wil zeggen, totdat ik in 1997 de Frankenstein Symphony hoor van Francis Dhomont. Het kwartje valt dan met terugwerkende kracht. Het blijkt een aangrijpende en boven alles avontuurlijke geluidswereld met toevallig gevonden en bewust geluid, die te pas en te onpas opduiken en verdwijnen. Deze muziek is haast fysiek en daarom ook zo indrukwekkend. Klassieke thema’s verpakt in elektronica, samples, noise en andere geluiden. De grote, in Parijs geboren, meester is nu ondertussen bijna 81 en woont vooral in Canada. Daar heb je Empreintes Digitales, het elektro-akoestische label bij uitstek, waarop Dhomont ook de meeste van zijn werken uitbrengt.
Originally published by De Subjectivisten.Read the full review on De Subjectivisten
