“Kopfkino, een mooi Duits woord dat het werk van Georges Forget puik weet te vangen. De breedte van een cinema, de opeenvolging van scènes, het narratieve karakter, maar dan zonder dat je iets te zien krijgt: allemaal voor in het bolletje, ook met de ogen open trouwens.”
Kopfkino, een mooi Duits woord dat het werk van Georges Forget puik weet te vangen. De breedte van een cinema, de opeenvolging van scènes, het narratieve karakter, maar dan zonder dat je iets te zien krijgt: allemaal voor in het bolletje, ook met de ogen open trouwens. En dat ergens flipperkast-tikkend tussen academische, gecomponeerde muziek, indie-experiment en contemporaine musique concrète. Het speelt zich bovendien allemaal niet vroeger af, maar nu. Zet de stereo uit en de projector stopt, acuut. Het laatste, ondeelbare heden; daar richt Forget zich volledig op.
Forget laat zich inspireren door Baudelaire en Jünger, maar net zo goed hoor je de invloed van Pierre Schaeffer en John Cage of Chris Watson en BJ Nilssen. Poëtische literaire ideaalbeelden botsen op feitelijke waarnemingen in noisy fieldrecordings.
Originally published by KindaMuzik.Read the full review on KindaMuzik
