Large-scale sonic sculptures and narratives, in Steven Naylor’s very first acousmastic work.

It’s quite a trip. Lieux imaginaires is like some bizarre, metamorphosing wormhole of abstract texture and human experience; a strange co-ordination of both real-world sounds and vibrant dollops of imagined landscape, constantly transforming into new and unforeseen states. Even when I become fully mindful of the record’s skittish manner of movement, its transformations are no less startling. For example, I Wish rips open with a sudden sigh of female vocal – a knife of human immediacy in amongst the distant and highly processed – which leaves breaths and vo’wels protruding before gradually being mashed up into a tumbleweed of nanosecond sonic particles.

Sound is both invasive and far away; not only in terms of its proximity (rubbed across the eardrums before reappearing seconds later as a mere horizon glimmer), but also for its familiarity – cutesy melody climbs miraculously out of a well of elasticated noise, while spiderwebs of electronics are plastered across the bustling embrace of public space chatter. The album’s closing 27 minutes are devoted entirely to The Thermal Properties of Concrete, which brings all of these characteristics together under the umbrella of industry – traffic noise, monologues on concrete, theatrical rants against modern life and piercing drones that emulate the claustrophobic (yet threateningly vast) cityscape that rises up via Naylor’s grand-scale sound design.

Waar? Hier, daar, ergens, nergens… Deze vraag en de vele mogelijke antwoorden plaatst componist Steven Naylor centraal op Lieux Imaginaires. De zes stukken zijn net zoveel abstracte herinneringen aan werkelijk bezochte plaatsen als constructies van locaties die alleen in Naylor’s fantasie bestaan of zelfs waar hij nooit zou willen zijn.

Naylor gebruikt elementen uit soundscape fieldrecordings moeiteloos naast elektro-akoestisch instrumentarium en hoorspelachtige technieken. Het levert een reis op in niets dan geluid die herinneringen oproept of juist diepe verlangens en angsten. Lieux Imaginaires pendelt tussen waarheid en in- of verbeelding en legt zo de nadruk op de bij lange na niet perfecte aard van het geheugen; zeker waar fysiek reizen sowieso voor een gevoel van ‘dislocatie’ zorgt.

Van urbaan Japan tot de prachtigste natuur in het noorden van Thailand, van mechanische chaos naar een wereld waarin varkens kinderachtige trekken hebben, weet Naylor korte beelden op te roepen die het onderscheid tussen feit en fictie in mist doen opgaan. Zijn muziek kent zoveel associatieve mogelijkheden dat de luisteraar bijna ongemerkt een quasinarratief samenstelt uit de puzzelstukken die de composities in overvloed aanbieden. Zo probeer je een coherent geheel te maken van geluid dat bekend voorkomt en geluid dat juist totaal onbekend is.

Aan dat ‘rekenen en ontcijferen’ voegt Naylor een niet-analyseerbare laag toe: dat wat helemaal open is voor poëtische interpretatie, namelijk het inherent onkenbare. Dat zijn de Lieux; net zozeer van Naylor als van de luisteraar. Dat ze wel of niet of misschien bestaan, doet niet ter zake. Wat ertoe doet, is dat déjà vu’s en totale verrassingen elkaar in steeds weer andere vormen en sensaties afwisselen. Zo blijkt ook het geheugen gaten en kleuring te kennen ten aanzien van deze imaginair bereisde locaties. Zozeer zelfs dat deze geluidenwereld de toehoorder elke keer opnieuw als behaaglijk vertrouwd, intrigerend nieuw of angstaanjagend onheilspellend en meer voorkomt. Reizen kortom die met geen mogelijkheid af te vinken zijn van een landkaart of lijstje.

The filter Steven Naylor interjects to a series of field recordings on this release is mainly emotional memory. He makes such a cognitive and creative operation in a way which could be associated to the sight of a director of a movie or an essayist on a plot, so that there’s always an emotional transmission which interferes with the somehow cinematic palette of field recordings: the mechanical and electromechanical creaking and squeaking of gearwheels which enliven automatons of Devon-based designer-maker Tony Mann subtends an astounded and sometimes frightened wonder in front of the complexity of an “artifical life,” the emotional wires which permeates the fragment I wish taken from plaintive song Home by Rita Rankin seem to be stretched by longings, fears and imperilments related to wishes, a certain daunted and confused upheavel emerges from Irrashaimase, an immersive track, named after the typical form of greeting that some Japanese shop keepers shout to invite new customers inside their shops, which depicts urban Japan with its inner contrasts between robotic and elegant, chaotic and musical, a dumbfounded contemplation arises from the wonderful sonic painting of Chiang Mai night market in northern Thailand where Steven kept the noises of motorcycles and other occasinal intrusions in his ethnomusicological documentary and a certain estrangement comes out on kune kune, a track based on the oinks by these rare hairy pigs living in New Zealand and recorded nearby Bath. The final long-lasting The Thermal Properties of Concrete, based on the fictitious narrator-character of a woman, wondrously performed by Jody Stevens, and a couple of senior staff members of the Planning Department of the City of Halifax. emphasizes the cinematic hooks of Naylor’s skills.